Time flies when you’re having fun!

Feest! Vandaag is het 6 oktober! De dag waarop mijn bedrijf precies 15 jaar bestaat! 15 jaar alweer, wat vliegt de tijd! Als ik nadenk over hoe het allemaal is begonnen, komt daar één ding uit naar voren en dat is dat ik van kinds af aan al met ‘verbeelding’ bezig ben geweest.

Mij pa is timmerman, eentje van de oude stempel. Hij was altijd aan het klussen in het schuurtje in de tuin en maakte van hout de mooiste dingen. De geur van hout, het geluid van de geheime zender op de achtergrond en houtlijm op je vingers, ik ben ermee opgegroeid en I love it, nog steeds.

M’n ma was altijd gewapend met lijm, schaar, potlood en papier. We knutselden samen heel wat af. De zus van mn moeder, tante Ank, kon ontzettend goed tekenen, dat vond ik ook fantastisch. Dat laatste bleek ik zelf ook wel goed te kunnen en heb daarom destijds gekozen voor de opleiding docent Tekenen/handvaardigheid. Nog even getwijfeld over de kunstacademie (was wel aangenomen), maar was daar toch iets te praktisch voor denk ik. Wel fijn hoor, heb eigenlijk nooit keuze stress gehad over wat ik wilde worden.

In Zwolle tijdens mijn opleiding Tekenen koos ik als extra module Fotografie. Ik was gelijk verkocht. Analoog nog destijds en ik vond het geweldig! Ik zat uren in die donkere kamer en vond het super spannend om te zien hoe de beelden uit de vloeistof te voorschijn kwamen. Ik vond het altijd knus in die rode kamer.

Na mijn afstuderen heb ik nog even getwijfeld om Kunstgeschiedenis te gaan studeren, maar vond het eigenlijk wel genoeg. Wilde graag gaan werken om lekker op mezelf te kunnen wonen. Gelukkig had ik vrijwel direct een vaste baan op het Terra, VMBO Groen en het Groene Lyceum in Emmen, waar ik tot aan februari 2020 heb gewerkt, 21 jaar lang.

Het fotograferen stond, in de begin jaren dat ik op Terra werkte, op een laag pitje. Wel was ik steeds meer aan het klussen in de schuur van mn ouders, samen met Wilfred, al vanaf mijn 15e jaar mijn beste vriend. Dat klussen liep zo uit de hand, dat we hier en daar wat opdrachten binnen sleepten. We hebben zelfs nog een tijdje een loods gehad, want het paste allemaal niet meer in het schuurtje achterin de tuin. Ondertussen maakte ik nog wat grafisch werk en had ik ineens ook mijn eerste trouwreportage te pakken, die van mijn collega Lianda. Zij trouwde met Arjan op 4 mei 2005 en ze had me gevraagd of ik de foto’s wilden maken. Ze wist dat het m’n hobby was en vond dat ik mooie foto’s maakte. Die eerste bruiloft was super spannend om te doen, maar vooral ook heel erg leuk!

Zo ontstond mijn bedrijfje destijds, eigenlijk dus ons bedrijf: Luuks. Dat was de naam die we hadden bedacht. En dan in kleine letters eronder: woon-accessoires, advies, meubels, fotografie en grafische vormgeving. We deden het allemaal! En waarom Luuks? Omdat we vonden dat we hele mooie, luxe meubels van steigerhout maakten, niet van die standaard modellen. We maakten printjes op het hout en Wil zaagde mooie sierlijke vormen uit. Dat zag er gewoon Luuks uit! Af en toe stonden we op beurzen waar we onze meubels verkochten. Wat een super leuke tijd was dat! Hieronder een kleine compilatie van wat we zoal maakten.

 

Terwijl we druk bezig waren kreeg ik ondertussen steeds meer foto klussen. Het werd allemaal wel wat (te) veel. Bijna een volledige baan op school, meubels maken, wat grafische klussen tussendoor en steeds meer fotografie. Wilfred startte ondertussen samen met zijn vriend Ram een lifestyle winkel, TRUD. Hij kreeg het ook steeds drukker en we moesten keuzes maken, simpelweg omdat alles blijven doen gewoon te veel tijd koste. Ik koos ervoor om naast het lesgeven meer tijd aan het fotograferen te besteden en Wil en Ram hadden in no time een succesvolle zaak en zo kwam aan aan onze samenwerking eigenlijk heel natuurlijk een eind. We gingen wat creativiteit betreft onze eigen weg. Ik krijg nog altijd een grote lach op mn gezicht als ik aan die tijd terug denk. Zou het voor geen goud hebben willen missen! Gelukkig mocht ik de naam, die we destijds bij de KVK hadden ingediend, blijven gebruiken en zo ontstond Luuks Fotografie en Vormgeving. Dat veranderde daarna al snel in Carola Paas Fotografie, zoals het nu nog steeds is.

Langzaam maar zeker kreeg ik steeds meer opdrachten. Na Lianda trouwde er nog een collega, collega Maarten, op 14 sept 2007 en vlak daar achteraan Linda en Pascal (de zus van mijn beste vriendinnetje), op 28 september van datzelfde jaar. Ik vond het maar wat spannend dat zij mij hun trouwreportages toevertrouwden, want zoveel ervaring had ik per slot van rekening nog niet. Ik wilde me daarna eigenlijk wel meer verdiepen in de trouwfotografie en alles wat erbij kwam kijken, maar had geen idee hoe. Totdat in 2008 een andere vriendin ging trouwen, Evelien. Robert en Evelien hadden een echte trouwfotograaf uit Groningen ingehuurd, Jurgen Moorlach van Absolut Fotografie en ik dacht: “Ik ga gewoon vragen of ik die dag mee mag fotograferen, als een soort stage dag!” Dat mocht gelukkig en heb er veel van geleerd. Hij vertelde me ook waar je albums kon laten maken en allerlei andere handige zaken. Kortom, die ‘stagedag’ was een goede zet, ik kreeg er steeds meer vertrouwen in!

Na 2008 ging ik als een speer met als resultaat volle agenda’s in 2010 en 2011. Naast 4 dagen lesgeven op school, draaide ik 21 bruiloften per jaar met nog wat kleine kussen tussendoor. Als perfectionist wil je graag alle ballen hoog houden, maar kwam erachter dat dat niet lukte. Met als gevolg dat ik medio 2013 drie maanden ziek thuis zat. Die tijd heb ik gebruikt om na te denken over wat ik moest doen. Minder fotograferen of minder school? Ik koos uiteindelijk voor dat laatste. In plaats van vier dagen, ging ik drie dagen werken, wat meer lucht en ruimte gaf om mijn reportages goed af te leveren en mezelf meer te ontwikkelen. Ik volgde extra fotografie cursussen op de Fotoschool in Groningen, volgde hier en daar een aantal workshops en was gelukkig snel weer back on track.

De jaren die volgden ging het super goed. Naast bruiloften, fotografeerde ik ook festivals en kreeg steeds meer zakelijke klussen. Ik vond steeds beter mijn balans door in 2016 nog een dag te gaan minderen op school, waardoor ik nog maar twee dagen les gaf. Totdat ik in februari 2020 de sprong durfde te wagen om helemaal te stoppen met lesgeven en me volledig op het fotograferen te storten. Moet eerlijk zeggen dat het stoppen met lesgeven ook te maken had met mijn verhuizing naar Rotterdam. Ik ging samenwonen en alhoewel ik lesgaf op de allerleukste school van het Noordelijk halfrond, was het te ver om op en neer te blijven rijden. Gelukkig had ik voor 2020 een volle trouw agenda in het vooruitzicht en ik dacht; “ ‘K ga in Rotterdam niet meer solliciteren naar een baan in het onderwijs , red het op deze manier nu ook!”.

Twee weken later….. Covid-19. Ik zat binnen no time met een lege agenda. Geen fotoklussen, geen vaste baan, maar wel met de man van mn dromen naast me op de bank, dat gelukkig dan weer wel :). Het hebben van plotsklaps geen inkomen was een rare gewaarwording. Naast Corona was ik in de randstad ook nog niet zo bekend als fotograaf en al was het niet de bedoeling om weer les te gaan geven, vatte ik doe koe weer bij de hoorns en ben gaan solliciteren. Niks doen was geen optie en lesgeven vond ik immers altijd leuk. Gelukkig waren mijn bruiloften die ik in de zomer van 2020 had staan niet afgezegd, maar verzet naar het jaar erop en had ik er wel vertrouwen in dat het allemaal goed zou komen.

Ik kreeg een baan in Ijsselstein en was super enthousiast, had wel zin in die nieuwe school met nieuwe collega’s. Ben er vol ingegaan. “Want’, zo dacht ik,”heb toch 21 jaar lang in Emmen lesgeven, dus dit gaat ook wel lukken”. Alles behalve dat… Na een half jaar lang on- en off line lesgeven in Corona-tijd, zat ik afgelopen meivakantie heel ongelukkig thuis. Het zal een mengeling geweest zijn van een nieuwe school, nieuwe indrukken, het reizen (ook nog veel naar Emmen), wennen in Rotterdam en ondertussen thuis een grote verbouwing, dat het even niet zo goed meer ging. Na overleg met het thuisfront, besloot ik het nieuwe schooljaar niet meer terug te keren naar IJsselstein. Rust.

Soms moet het ook gewoon zo zijn. Als je dingen loslaat, komt daar vaak weer iets anders voor terug. Zoals de Full Monty Workshop (foto-journalistiek) die ik nu aan het volgen ben. Al hoe wel deze nog niet is afgerond (april 2022), kan ik ‘m nu al aanraden aan elke fotograaf die meer buiten de lijntjes wil gaan fotograferen. Jezelf een spiegel voorhouden vormt en groot onderdeel van deze cursus en soms is dat leuk, soms confronterend, maar heel leerzaam!

Ook heb ik inmiddels mijn eerste trouwbeurs in Rotterdam achter de rug en die was heel erg positief. Hopelijk loop het Corona tijdperk nu op z’n eind en de bruiloften die vorig jaar verschoven waren, mochten deze zomer weer. Zo heerlijk om weer ‘gewoon’ aan de slag te kunnen! Voor volgend jaar staan er alweer 8 bruiloften in de agenda en met nog een aantal kennismakingsgesprekken te gaan, komen daar hopelijk nog een aantal bruiloften bij.

Waar ik nu sta na 15 jaar? Daar waar ik wil staan. Ik zit vol energie en nieuwe ideeën en heb enorm veel zin in alle bruiloften die nog komen gaan! Daarnaast ben ik bezig met mijn eigen fotografie projecten en zit ik erover na te denken om andere mensen die willen leren fotograferen te gaan helpen. Prive gezien gaat het ook allemaal goed en ben ik super gelukkig. Martin en ik zijn druk met de verbouwing van ons droomhuis en medio juni volgend jaar starten we samen een guesthouse (Guesthouse Rotterdam). Natuurlijk mis ik mijn ouders en mijn vrienden en ben daarom ook heel blij met mijn trouwe diesel, die me regelmatig op en neer rijdt, maar voel me ook thuis in Rotjeknor…. Niet lullen maar poetsen is hier ook de mentaliteit.

Niet lullen maar poetsen dus, doen waar je hart ligt en waar je gelukkig van wordt! Wat Carola Paas Fotografie betreft word ik vooral gelukkig van het fotograferen van de liefde en er zijn al heel wat bruidsparen en verliefde stelletjes de revue gepasseerd. Ben in de archieven gedoken om eens te kijken wat voor foto’s ik 15 jaar geleden maakte en heb er een aantal van mijn eerste reportages opgeduikeld. Ik was wel heel erg klant gericht, aan die beginfoto’s te zien, maar daar nu grenzen aan verbonden, haha! Ik deed mee met de trends in fotografie-land en probeerde van alles uit: kleuraccenten, herhaling en zelfs dinosaurussen op de achtergrond! Nu na 15 jaar ervaring, maak je bepaalde acties niet meer en heb ik in de loop van de jaren mijn eigen stijl en manier van werken ontwikkeld. De tijd van de dinosaurussen heb ik achter me gelaten, maar desalniettemin wil jullie die eerste fotosessies niet onthouden!

Bedankt lieve bruidsparen (en alle andere opdrachtgevers natuurlijk :). Zij hadden in het begin het vertrouwen in mij dat het wel goed zou komen met hun trouwreportages. Ook m’n ouders en Wilfred wil ik graag bedanken. Zij waren mijn inspiratie en zijn me altijd blijven steunen en stimuleren! En die ‘stage dag’ met Jurgen op de bruiloft van Robert en Evelien, was een hele goede start!

Toen ik aan dit verhaal begon, was ik van plan maar een paar regels te schrijven. Dat is niet gelukt. Voor mij is dit schrijven een leuke trip down memory lane geworden, mijn eigen kleine timeline van 15 jaar lang fotograferen. Als afsluiting wil ik graag een serie foto’s van mijn huwelijken van de afgelopen jaren laten zien, op de manier zoals ik nu fotografeer. Zoek de verschillen met die eerste beelden, maar overeenkomsten zijn er ook zeker: 1) Ik zie geen vingers voor de lens 2) Is toch wel de passie die ik altijd heb gehad om de liefde vast te leggen en 3) De fun en drive om dat ook met kleur en humor te doen. Blij en dankbaar ben ik dat ik dit al 15 jaar heb mogen doen! Op naar de volgende 15 jaar!